مهج الدعوات و منهج العبادات ؛ ص119

دعاى آن حضرت عليه السّلام در پناه‏جوئى بخدا

و من ذلك الدعاء المفضل على كل دعاء

لأمير المؤمنين ص و كان يدعو به أمير المؤمنين‏ع و الباقر و الصادق ع و عرض هذا الدعاء على أبي جعفر محمد بن عثمان قدس الله نفسه فقال ما مثل هذا الدعاء و قال قراءة هذا الدعاء من أفضل العبادة

وَ هُوَ هَذَا
اللَّهُمَ‏ أَنْتَ رَبِّي وَ أَنَا عَبْدُكَ آمَنْتُ بِكَ مُخْلِصاً لَكَ عَلَى عَهْدِكَ وَ وَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ أَتُوبُ إِلَيْكَ مِنْ سُوءِ عَمَلِي وَ أَسْتَغْفِرُكَ لِذُنُوبِيَ الَّتِي لَا يَغْفِرُهَا غَيْرُكَ أَصْبَحَ ذُلِّي مُسْتَجِيراً بِعِزَّتِكَ وَ أَصْبَحَ فَقْرِي مُسْتَجِيراً بِغِنَاكَ وَ أَصْبَحَ جَهْلِي مُسْتَجِيراً بِحِلْمِكَ وَ أَصْبَحَتْ قِلَّةُ حِيلَتِي مُسْتَجِيراً بِقُدْرَتِكَ وَ أَصْبَحَ خَوْفِي مُسْتَجِيراً بِأَمَانِكَ وَ أَصْبَحَ دَائِي مُسْتَجِيراً بِدَوَائِكَ وَ أَصْبَحَ سُقْمِي مُسْتَجِيراً بِشِفَائِكَ وَ أَصْبَحَ حَيْنِي [جُبْنِي‏] مُسْتَجِيراً بِقَضَائِكَ وَ أَصْبَحَ ضَعْفِي مُسْتَجِيراً بِقُوَّتِكَ وَ أَصْبَحَ ذَنْبِي مُسْتَجِيراً بِمَغْفِرَتِكَ وَ أَصْبَحَ وَجْهِيَ الْفَانِي الْبَالِي مُسْتَجِيراً بِوَجْهِكَ الْبَاقِي الدَّائِمِ الَّذِي لَا يَبْلَى وَ لَا يَفْنَى يَا مَنْ لَا يُوَارِيهِ لَيْلٌ دَاجٍ وَ لَا سَمَاءٌ ذَاتُ أَبْرَاجٍ وَ لَا حُجُبٌ ذَاتُ أتراج [ارْتِجَاجٍ‏] وَ لَا مَاءٌ ثَجَّاجٌ فِي قَعْرِ بَحْرٍ عَجَّاجٍ يَا دَافَعَ السَّطَوَاتِ يَا كَاشِفَ الْكُرُبَاتِ يَا مُنْزِلَ الْبَرَكَاتِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَاوَاتٍ أَسْأَلُكَ يَا فَتَّاحُ يَا نَفَّاحُ يَا مُرْتَاحُ يَا مَنْ بِيَدِهِ خَزَائِنُ كُلِّ مِفْتَاحٍ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الطَّاهِرِينَ الطَّيِّبِينَ وَ أَنْ تَفْتَحَ لِي مِنْ خَيْرِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ أَنْ تَحْجُبَ عَنِّي فِتْنَةَ الْمُوَكِّلِ بِي وَ لَا تُسَلِّطْهُ عَلَيَّ فَيُهْلِكَنِي وَ لَا تَكِلْنِي إِلَى أَحَدٍ طَرْفَةَ عَيْنٍ فَيَعْجِزَ عَنِّي وَ لَا تَحْرِمْنِي الْجَنَّةَ وَ ارْحَمْنِي وَ تَوَفَّنِي مُسْلِماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ‏ وَ اكْفِنِي بِالْحَلَالِ عَنِ الْحَرَامِ وَ الطَّيِّبِ عَنِ الْخَبِيثِ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ-

خدايا تو پروردگار منى و من بنده تو، بتو ايمان دارم و خود را تا آنجا كه بتوانم در عمل به پيمان و وعده‏ات خالص گرداندم، و از كردار بدم بدرگاهت توبه كنم، و از تو آمرزش خواهم براى آن گناهانى كه جز تو كسى آنها را نيامرزد، (خدايا) خوارى من اكنون خود را بعزت تو پناهنده كرده، و نيازمنديم در حالى شب را بروز آورده كه خود را به بى‏نيازى تو پناهنده كرده، و نادانيم در حال پناهندگى ببردبارى و شكيب تو بامداد كرده و بيچارگيم در حال پناهندگى بقدرت و نيروى تو صبح كرده، و ترسم در حال پناهندگى به أمان (و امنيت) تو بامدادان نموده، و در دم در وضع پناهندگى بدرمان تو شب خود را بروز آورده، و بيماريم در حال پناهندگى بشفاى تو صبح كرده، و محنت (يا هلاكت) من پناهنده بقضا و قدر تو گشته، و ناتوانيم خود را به توانائى تو پناهنده ساخته، و گناهم در حال پناهندگى بآمرزش تو بامداد كرده، و روى فانى و فرسوده‏ام به ذات باقى جاويدان تو پناه برده آنكه فرسوده نگردد و فنا نپذيرد.

اى آنكه در پرده نكند (و نپوشاند چيزى را) از او، نه شب سياه و نه آسمان برج دار، و نه پرده‏هاى لرزان، و نه آبهاى متراكم در قعر درياى خروشان، اى جلوگيرنده از حملات (دشمنان) اى برطرف كننده هر اندوه و سختى، اى فروفرستنده بركات از فراز هفت آسمان، از تو ميخواهم- اى كارگشا، اى پر جود و عطا اى فرح بخش، اى كه بدست او است گنجينه‏هاى هر كليد- كه اولا درود فرستى بر محمد و خاندان محمد آن‏ پاكان پاكيزه، و (ثانيا) خير دنيا و آخرت را بروى من بگشائى، و اين فتنه‏اى را كه بر من موكل گشته از من بپوشانى (و بگردانى) و آن را بر من مسلط نگردانى كه مرا بهلاكت رساند، و چشم بر همزدنى مرا بكسى وامگذارى كه از (اداره) من ناتوان گردد، و از بهشت مرا محروم نكنى، و بمن رحم كنى، و مسلمانم بميرانى، و بشايستگانم ملحق سازى، و بوسيله حلال مرا از حرام كفايت فرمائى، و بپاك از ناپاك بازم دارى، اى مهربانترين مهربانان.

اللَّهُمَّ خَلَقْتَ الْقُلُوبَ عَلَى إِرَادَتِكَ وَ فَطَرْتَ الْعُقُولَ عَلَى مَعْرِفَتِكَ فَتَمَلْمَلَتِ الْأَفْئِدَةُ مِنْ مَخَافَتِكَ وَ صَرَخَتِ الْقُلُوبُ بِالْوَلَهِ وَ تَقَاصَرَ وُسْعُ قَدْرِ الْعُقُولِ عَنِ الثَّنَاءِ عَلَيْكَ وَ انْقَطَعَتِ الْأَلْفَاظُ عَنْ مِقْدَارِ مَحَاسِنِكِ وَ كَلَّتِ الْأَلْسُنُ عَنْ إِحْصَاءِ نِعَمِكَ فَإِذَا وَلَجَتْ بِطُرُقِ الْبَحْثِ عَنْ نَعْتِكَ بَهَرَتْهَا حَيْرَةُ الْعَجْزِ عَنْ إِدْرَاكِ وَصْفِكَ فَهِيَ تَرَدَّدُ فِي التَّقْصِيرِ عَنْ مُجَاوَزَةِ مَا حَدَّدْتَ لَهَا إِذْ لَيْسَ لَهَا أَنْ تَتَجَاوَزَ مَا أَمَرْتَهَا
خدايا دلها را روى اراده خويش آفريدى، و خردها را بر معرفت و شناسائى خودت خلق فرمودى،
پس خردها از ترس تو پريشان و مضطرب گشته، و دلها باشتياق تو بانگ در آورده، و طاقت قدرت عقول از ثناى پرتو كوتاه آمده، و الفاظ از مقدار خوبيهاى تو منقطع گشته، و زبانها از شماره نعمتهاى تو كند گشته،
پس هر گاه در راههاى بحث از وصف تو درآيد، سرگردانى و حيرت عجز از ادراك وصف تو بر او چيره گردد، و همچنان در كوتاهى خود از گذشتن آن حدى را كه برايش معين فرموده بودى سرگردان است، زيرا حق نداشت از آنچه دستورش داده بودى تجاوز كند.

فَهِيَ بِالاقْتِدَارِ عَلَى مَا مَكَّنْتَهَا تَحْمَدُكَ بِمَا أَنْهَيْتَ إِلَيْهَا وَ الْأَلْسُنُ مُنْبَسِطَةٌ بِمَا تُمْلِي عَلَيْهَا وَ لَكَ عَلَى كُلِّ مَنِ اسْتَعْبَدْتَ مِنْ خَلْقِكَ أَلَّا يَمِلُّوا مِنْ حَمْدِكَ وَ إِنْ قَصُرَتِ الْمَحَامِدُ عَنْ شُكْرِكَ عَلَى مَا أَسْدَيْتَ إِلَيْهَا مِنْ نِعَمِكَ فَحَمِدَكَ بِمَبْلَغِ طَاقَةِ جَهْدِهِمْ [حَمِدَ] الْحَامِدُونَ وَ اعْتَصَمَ بِرَجَاءِ عَفْوِكَ الْمُقَصِّرُونَ وَ أَوْجَسَ بِالرُّبُوبِيَّةِ لَكَ الْخَائِفُونَ وَ قَصَدَ بِالرَّغْبَةِ إِلَيْكَ الطَّالِبُونَ وَ انْتَسَبَ إِلَى فَضْلِكَ الْمُحْسِنُونَ وَ كُلٌّ يَتَفَيَّأُ فِي ظِلَالِ تَأْمِيلِ عَفْوِكَ وَ يَتَضَاءَلُ بِالذُّلِّ لِخَوْفِكَ وَ يَعْتَرِفُ بِالتَّقْصِيرِ فِي شُكْرِكَ فَلَمْ يَمْنَعْكَ صُدُوفُ مَنْ صَدَفَ عَنْ طَاعَتِكَ وَ لَا عُكُوفُ مَنْ عَكَفَ عَلَى مَعْصِيَتِكَ إِنْ أَسْبَغْتَ عَلَيْهِمُ النِّعَمَ وَ أَجْزَلْتَ لَهُمُ الْقِسَمَ وَ صَرَفْتَ عَنْهُمُ النِّقَمَ وَ خَوَّفْتَهُمْ عَوَاقِبَ النَّدَمِ وَ ضَاعَفْتَ لِمَنْ أَحْسَنَ وَ أَوْجَبْتَ عَلَى الْمُحْسِنِينَ شُكْرَ تَوْفِيقِكَ لِلْإِحْسَانِ وَ عَلَى الْمُسِي‏ءِ شُكْرَ تَعَطُّفِكَ بِالامْتِنَانِ- وَ وَعَدْتَ مُحْسِنَهُمْ بِالزِّيَادَةِ فِي الْإِحْسَانِ مِنْكَ فَسُبْحَانَكَ تُثِيبُ عَلَى مَا بَدْؤُهُ مِنْكَ وَ انْتِسَابُهُ إِلَيْكَ وَ الْقُوَّةُ عَلَيْهِ بِكَ وَ الْإِحْسَانُ فِيهِ مِنْكَ وَ التَّوَكُّلُ فِي التَّوْفِيقِ لَهُ عَلَيْكَ فَلَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ مَنْ عَلِمَ أَنَّ الْحَمْدَ لَكَ وَ أَنَّ بَدْأَهُ مِنْكَ وَ مَعَادَهُ إِلَيْكَ حَمْداً لَا يَقْصُرُ عَنْ بُلُوغِ الرِّضَا مِنْكَ حَمْدَ مَنْ قَصَدَكَ بِحَمْدِهِ وَ اسْتَحَقَّ الْمَزِيدَ لَهُ مِنْكَ فِي نِعَمِهِ وَ لَكَ مُؤَيَّدَاتٌ مِنْ عَوْنِكَ وَ رَحْمَةٌ تَخُصُّ بِهَا مَنْ أَحْبَبْتَ مِنْ خَلْقِكَ وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اخْصُصْنَا مِنْ رَحْمَتِكَ وَ مُؤَيِّدَاتِ لُطْفِكَ بِأَوْجَبِهَا لِلْإِقَالاتِ وَ أَعْصَمِهَا مِنَ الْإِضَاعَاتِ وَ أَنْجَاهَا مِنَ الْهَلَكَاتِ وَ أَرْشَدِهَا إِلَى الْهِدَايَاتِ وَ أَوْقَاهَا مِنَ الْآفَاتِ وَ أَوْفَرِهَا مِنَ الْحَسَنَاتِ وَ أَنْزَلِهَا بِالْبَرَكَاتِ وَ أَزْيَدِهَا فِي الْقِسَمِ وَ أَسْبَغِهَا لِلنِّعَمِ وَ أَسْتَرِهَا لِلْعُيُوبِ وَ أَغْفَرِهَا لِلذُّنُوبِ إِنَّكَ قَرِيبٌ مُجِيبٌ فَصَلِّ عَلَى خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَ صَفْوَتِكَ مِنْ بَرِيَّتِكَ وَ أَمِينِكَ عَلَى وَحْيِكَ بِأَفْضَلِ الصَّلَوَاتِ وَ بَارِكْ عَلَيْهِ بِأَفْضَلِ الْبَرَكَاتِ بِمَا بَلَّغَ عَنْكَ مِنَ الرِّسَالاتِ وَ صَدَعَ بِأَمْرِكَ‏ وَ دَعَا إِلَيْكَ وَ أَفْصَحَ بِالدَّلَائِلِ عَلَيْكَ بِالْحَقِّ الْمُبِينِ حَتَّى أَتَاهُ الْيَقِينُ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ فِي الْأَوَّلِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ وَ عَلَى آلِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّاهِرِينَ وَ اخْلُفْهُ فِيهِمْ بِأَحْسَنِ مَا خَلَّفْتَ بِهِ أَحَداً مِنَ الْمُرْسَلِينَ بِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ اللَّهُمَّ لَكَ إِرَادَاتٌ لَا تُعَارِضُ دُونَ بُلُوغِهَا الْغَايَاتِ قَدِ انْقَطَعَ مُعَارَضَتُهَا بِعَجْزِ الِاسْتِطَاعَاتِ عَنِ الرَّدِّ لَهَا دُونَ النِّهَايَاتِ فَأَيَّةُ إِرَادَةٍ جَعَلْتَهَا إِرَادَةً لِعَفْوِكَ وَ سَبَباً لِنَيْلِ فَضْلِكَ وَ اسْتِنْزَالًا لِخَيْرِكَ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ وَ صِلْهَا اللَّهُمَّ بِدَوَامٍ وَ ابْدَأْهَا بِتَمَامٍ إِنَّكَ وَاسِعُ الْحِبَاءِ كَرِيمُ الْعَطَاءِ مُجِيبُ النِّدَاءِ سَمِيعُ الدُّعَاءِ.

پس اين زبانها با همان قدرتى كه بدانها داده‏اى بخاطر نعمتهائى كه به آنها رسانده‏اى تو را ستايش كنند، و بواسطه همان عطائى كه بر آنها كرده‏اى باز است، و البته تو را بر هر يك از بندگانت كه او را ببندگى بر- گرفته‏اى اين حق مسلم است كه از ستايش تو خسته نشوند و اگر چه ستايشها كوتاه است از اينكه شكر تو را در برابر آن نعمتها كه به بندگانت داده‏اى بجا آورند، ولى ستايشگران هر يك باندازه كوشش و طاقت خود ستايشت كنند، و تقصيركاران نيز باميد عفو تو چنگ زنند، و ترسناكان بپروردگارى تو احساس ترس كنند، و جويندگان، اشتياق بتو را قصد دارند و نيكوكاران‏ خود را بفضل تو منسوب كنند، و هر كدام در سايه آرزوى عفو تو بسر برند، و بخوارى خود را بخاطر ترس از تو كوچك و ناتوان دانند، و بكوتاهى كردن در سپاسگزاريت اعتراف كنند، و با اين حال نه اعراض آنان كه از اطاعت تو اعراض كرده و نه ملازمت آنان كه بر گناه ملازم گشته‏اند تو را باز ندارد از اينكه نعمتهاى خود را بر ايشان فرو ريخته و كامل گردانى، و بهره‏هاشان را فراخ و وافر كنى، و بلاها را از ايشان بگردانى، و از سرانجام ندامت زايش آنان را بيم دهى، و بهره هر كه را احسان كند دو چندان كنى، و واجب فرمودى بر نيكوكاران سپاسگزارى توفيقى را كه بر احسان بدانها داده‏اى و بر گنهكار سپاسگزارى مهربانيت را بر نعمت بخشى بدو، و به نيكو كارشان وعده زياده در احسان از خود دادى.

پس تو را تيز نه باد كه پاداش نيكو دهى بر چيزى كه آغازش از تو و بتو منتسب است، و نيروى بر أداى آن نيز بتوفيق تو و احسان در آن نيز از جانب تو، و توكل بر توفيق يافتن بدان نيز بر تو است. پس تو را ستايش، ستايش آن كس كه ميداند ستايش براى تو است، و آغازش از تو، و بازگشتش بسوى تو است، چنان ستايشى كه كوتاه نيايد از رسيدن خوشنوديت در نعمتهايش، و تو را كمك دهنده‏هائى است از كمك خود و مهر و رحمتى است كه مخصوص دارى آن را بهر يك از آفريدگانت كه دوستش دارى، پس درود فرست بر محمد و خاندان محمد و ما را مخصوص دار بدان قسمت از مهر خويش و كمك دهنده‏هاى لطف خود كه براى چشم چشم‏پوشيهاى تو از همه كارگرتر، و از ضايع شدن از همه محفوظتر، و از نظر هلاكت و نابودى از همه نجات بخش‏تر، و از آفات از همه نگهدارنده‏تر، و از نظر حسنات و بهره‏هاى نيكو از همه وافرتر، و از جهت بركات از همه فزونتر، و در بهره از همه بيشتر، و در نعمتها از همه ريزان‏تر، و براى عيبها از همه پوشنده‏تر، و براى ناديدنيها از همه پنهان‏كننده‏تر و براى گناهان از همه آمرزنده‏تر باشد، كه براستى تو (ببندگان) نزديك و اجابت‏كننده (دعايشان) هستى.

و درود فرست به برگزيده از خلق و منتخب از آفريدگانت، و أمين بر وحيت به بهترين درودها، و بركت ده بر او ببهترين بركتها، بخاطر آنكه پيامهاى تو را رساند، و فرمان تو را با آواز بلند ابلاغ فرمود، و مردم را با نشانه‏ها (و معجزات) بر تو با حق آشكار بسوى تو دعوت كرد تا وقتى كه مرگش فرا رسيد، و درود فرستد خدا بر او در ميان پيشينيان و درود فرستد خدا بر او در پسينيان و بر دودمان و خاندان پاكيزه‏اش، و جانشين باش در آنان ببهترين وجهى كه جانشينى كنى يكى از رسولان خود را اى مهربانترين مهربانان.

خدايا و تو را اراده‏ها (خواسته‏ها) ئى است كه براى رسيدنش بهدفهاى خود چيزى با آن معارضه نكند، و عجز قدرتها براى جلوگيرى از رسيدن بهدفها مانع از معارضه آنها گشته پس هر يك از اين اراده‏ها را كه اراده عفو و گذشت خود مقرر كرده‏اى و سبب رسيدن فضل و فرو ريختن خير خود ساخته‏اى- پس از آنكه بر محمد و خاندانش درود فرستى- خدايا اين اراده‏اى را كه در اين باره فرموده‏اى، هميشگى و جاويدانش كن، و كاملش گردان، كه براستى تو فراخ بخشش و بزرگوار عطا و پاسخده هر ندا، و شنواى هر دعائى.