جدل با آیات:
این کاری است که ما مدام با آل محمد ع در دل شرایط انجام می‌دهیم و مدام خواهان تغییر و تبدیل شرایط و آیات هستیم، آنطور که باب میل ما در آید غافل از اینکه اینجوری به نفع اصلاح و تربیت ما نیست!
(قصه دادن اختیار باران به دست کشاورزان و ساقه‌های بلند اما بدون گندم!)
پس نسبت به آیات و رسل، قصه تفیضون فیه مدام داره تکرار میشه!
افاضه کلام یعنی فضولی یعنی دخالت یعنی تکلم فی ما لا یعنیک.
در واقع باید در مقابل مقدارت سمعا و طاعتا باشیم و ذره‌ای کلام اعتراض آمیز «افاضه» ننماییم (فيض‏ العين) چون این تقدیر در ظرف (قدر) دقیق اندازه‌گیری شده و هر کلام اضافه‌ای از طرف ما موجب لبریز شدن و خراب شدن کار می‌شود.
پارچه‌ای را که خیاط ماهر، خوب اندازه گیری کرده و می‌خواهد برش زده و برای ما بدوزد، با دخالت ناشیانه خود کار را خراب می‌کنیم و دیگه اون لباس زیبایی که وقتی بر تن می‌نشیند وَلوَل می‌کند نخواهد بود و لباس با دخالت ما شبیه گونی بر تن است!
پس چرا ما اینقدر در تصمیماتی که عالَم بالا برای اصلاح و تربیت ما در قالب آیاتی که برای ما عرضه می‌شود دخالت می‌کنیم یا افاضه کلام (تفیضون فیه) می‌کنیم.
در کتاب شریف تفسیر قمی زیبا اشاره کرده که:
«بِما تُفِيضُونَ فِيهِ‏ أي تكذبون» پس ممکنه یکی بگه ما چجوری ممکنه آیات رو تکذیب کنیم؟
جواب در همینه که هر گونه افاضه کلام و فضولی در آیات میشه تکذیب آیات و این موضوع مهمی است. از مصادیق تکذیب آیات، همین دخالت در آیات است و واقعا چیز مهمی است که همه میگن: ای روزگار!
[سورة يونس (۱۰): الآيات ۵۹ الى ۶۱]
وَ ما تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلاَّ كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ لا أَصْغَرَ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرَ إِلاَّ فِي كِتابٍ مُبِينٍ (۶۱)
و در هيچ كارى نباشى و از سوى او [=خدا] هيچ [آيه‏‌اى‏] از قرآن نخوانى و هيچ كارى نكنيد، مگر اينكه ما بر شما گواه باشيم آنگاه كه بدان مبادرت مى‏‌ورزيد. و هم‏وزن ذره‏‌اى، نه در زمين و نه در آسمان از پروردگار تو پنهان نيست، و نه كوچكتر و نه بزرگتر از آن چيزى نيست، مگر اينكه در كتابى روشن [درج شده‏] است.

[سورة الأحقاف (۴۶): الآيات ۶ الى ۱۰]
أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ كَفى‏ بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (۸)
يا مى‌‏گويند: «اين [كتاب‏] را بربافته است.» بگو: «اگر آن را بربافته باشم؛ در برابر خدا اختيار چيزى براى من نداريد. او آگاه‏تر است به آنچه [با طعنه‏] در آن فرومى‌‏رويد. گواه بودن او ميان من و شما بس است، و اوست آمرزنده مهربان.»

[سورة النور (۲۴): الآيات ۱۱ الى ۱۵]
وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ لَمَسَّكُمْ فِيما أَفَضْتُمْ فِيهِ عَذابٌ عَظِيمٌ (۱۴)
و اگر فضل خدا و رحمتش در دنيا و آخرت بر شما نبود، قطعاً به [سزاى‏] آنچه در آن به دخالت پرداختيد، به شما عذابى بزرگ مى‌‏رسيد.
+ تکلم فی ما لا یعنیک …