امام باقر علیه السلام:
نَحْنُ عِنْدَهُ‏ ثَمَانِيَةُ رِجَالٍ فَذَكَرْنَا رَمَضَانَ
فَقَالَ لَا تَقُولُوا هَذَا رَمَضَانُ وَ لَا ذَهَبَ رَمَضَانُ وَ لَا جَاءَ رَمَضَانُ
فَإِنَّ رَمَضَانَ اسْمٌ مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ لَا يَجِي‏ءُ وَ لَا يَذْهَبُ وَ إِنَّمَا يَجِي‏ءُ وَ يَذْهَبُ الرَّائِلُ
وَ لَكِنْ قُولُوا شَهْرُ رَمَضَانَ فَالشَّهْرُ الْمُضَافُ إِلَى الِاسْمِ وَ الِاسْمُ اسْمُ اللَّهِ
وَ هُوَ الشَّهْرُ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ جَعَلَهُ اللَّهُ مَثَلًا وَ عِيداً
أَلَا وَ مَنْ خَرَجَ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ مِنْ بَيْتِهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ نَحْنُ سَبِيلُ اللَّهِ الَّذِي مَنْ دَخَلَ فِيهِ يُطَافُ بِالْحِصْنِ‏ وَ الْحِصْنُ هُوَ الْإِمَامُ فَكَبَّرَ عِنْدَ رُؤْيَتِهِ كَانَتْ لَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَخْرَةٌ أَثْقَلُ فِي مِيزَانِهِ مِنَ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ وَ الْأَرَضِينَ السَّبْعِ وَ مَا فِيهِنَّ وَ مَا بَيْنَهُنَّ وَ مَا تَحْتَهُنَّ
قُلْتُ يَا بَا جَعْفَرٍ وَ مَا الْمِيزَانُ؟
قَالَ إِنَّكَ قَدِ ازْدَدْتَ قُوَّةً وَ نَظَراً
يَا سَعْدُ رَسُولُ اللَّهِ الصَّخْرَةُ وَ نَحْنُ الْمِيزَانُ
وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ فِي الْإِمَامِ‏ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ
قَالَ وَ مَنْ كَبَّرَ بَيْنَ يَدَيِ الْإِمَامِ وَ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ رِضْوَانَهُ الْأَكْبَرَ
وَ مَنْ يَكْتُبِ‏ اللَّهُ لَهُ رِضْوَانَهُ الْأَكْبَرَ يَجْمَعْ‏ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ إِبْرَاهِيمَ وَ مُحَمَّدٍ وَ الْمُرْسَلِينَ فِي دَارِ الْجَلَالِ
فَقُلْتُ لَهُ وَ مَا دَارُ الْجَلَالِ؟
فَقَالَ‏ نَحْنُ الدَّارُ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ:
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‏
فَنَحْنُ الْعَاقِبَةُ يَا سَعْدُ وَ أَمَّا مَوَدَّتُنَا لِلْمُتَّقِينَ فَيَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى:
تَبارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِي الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ‏
فَنَحْنُ جَلَالُ اللَّهِ وَ كَرَامَتُهُ الَّتِي أَكْرَمَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى الْعِبَادَ بِطَاعَتِنَا.

امام باقر (علیه‌السلام) فرمودند:
«ما هشت نفر نزد ایشان (پدرم یا معصوم پیشین) بودیم که سخن از رمضان به میان آوردیم.
پس ایشان فرمودند:
نگویید “این رمضان است”، “رمضان رفت” یا “رمضان آمد”؛
چرا که رمضان نامی از نام‌های خداوند است که نه می‌آید و نه می‌رود.
آنچه می‌آید و می‌رود، زوال‌یافتنی و فانی است.

بلکه بگویید: «ماهِ رمضان»؛ چرا که کلمه «ماه» به «اسم» (رمضان) اضافه شده است و آن اسم، نام خداوند است. و این همان ماهی است که قرآن در آن نازل شده و خداوند آن را مَثَل و عید قرار داده است.

آگاه باشید! هر کس در ماه رمضان از خانه‌اش در راه خدا خارج شود — و ما همان راه خدا (سبیل‌الله) هستیم که هر کس در آن وارد شود، گردِ دژ طواف داده می‌شود و آن دژ، امام است — پس چون امام را ببیند و تکبیر بگوید، برای او در روز قیامت سنگِ (سنجشی) خواهد بود که در ترازوی او از آسمان‌های هفت‌گانه، زمین‌های هفت‌گانه و آنچه در آن‌ها، میان آن‌ها و زیر آن‌هاست، سنگین‌تر است.»

راوی می‌گوید: پرسیدم ای اباجعفر! میزان (ترازو) چیست؟ فرمودند: «ای سعد! تو در قدرتِ درک و نگاه (بصیرت) افزون شدی. رسول خدا (ص) آن سنگِ (سنجش) است و ما میزان هستیم. و این همان سخن خداوند درباره امام است که فرمود: «تا مردم به قسط و عدل قیام کنند» (سوره حدید، آیه ۲۵).»

سپس فرمودند: «هر کس در برابر امام تکبیر بگوید و بگوید: “لا اله الا الله وحده لا شریک له”، خداوند برای او “رضوان اکبر” (خشنودی بزرگ‌تر خود) را می‌نویسد. و هر کس خداوند برایش رضوان اکبر را بنویسد، میان او و ابراهیم، محمد و پیامبران (صلوات الله علیهم) در “دار الجلال” (سرای شکوه) جمع می‌کند.»

پرسیدم: “دار الجلال” چیست؟
فرمودند: «ما آن “سرا” هستیم؛
و این همان سخن خداوند است که فرمود:
«آن سرای آخرت را برای کسانی قرار می‌دهیم که در زمین اراده برتری‌جویی و فساد ندارند، و سرانجام نیک از آنِ پرهیزگاران است» (سوره قصص، آیه ۸۳).
پس ای سعد! ما همان “عاقبت” (سرانجام نیک) هستیم.
اما درباره دوستی ما برای پرهیزگاران، خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید:
«خجسته و پربرکت است نام پروردگار تو که صاحب جلال و اکرام است» (سوره رحمن، آیه ۷۸).
پس ما “جلال” و “کرم” خداوند هستیم؛
همان کرامتی که خداوند با آن (و به وسیله طاعت ما)، بندگانش را گرامی داشته است.»