امام هادی علیه السلام:
وَ لَمَّا مَاتَ اَلْعَزِيزُ فِي اَلسِّنِينَ اَلْجَدْبَةِ اِفْتَقَرَتْ اِمْرَأَةُ اَلْعَزِيزِ وَ اِحْتَاجَتْ حَتَّى سَأَلَتْ،
فَقَالُوا لَهَا: لَوْ قَعَدْتِ لِلْعَزِيزِ وَ كَانَ يُوسُفُ سُمِّيَ اَلْعَزِيزَ وَ كُلُّ مَلِكٍ كَانَ لَهُمْ سُمِّيَ بِهَذَا اَلاِسْمِ،
فَقَالَتْ: أَسْتَحِي مِنْهُ، فَلَمْ يَزَالُوا بِهَا حَتَّى قَعَدَتْ لَهُ،
فَأَقْبَلَ يُوسُفُ فِي مَوْكِبِهِ
فَقَامَتْ إِلَيْهِ فَقَالَتْ: 
سُبْحَانَ اَلَّذِي جَعَلَ اَلْمُلُوكَ بِالْمَعْصِيَةِ عَبِيداً، وَ جَعَلَ اَلْعَبِيدَ بِالطَّاعَةِ مُلُوكاً،
فَقَالَ لَهَا يُوسُفُ : أَنْتِ تِيكِ؟
فَقَالَتْ: نَعَمْ وَ كَانَ اِسْمُهَا زَلِيخَا ،
فَقَالَ لَهَا: هَلْ لَكِ فِيَّ؟
قَالَتْ: دَعْنِي بَعْدَ مَا كَبِرْتُ أَ تَهْزَأُ بِي قَالَ لاَ، قَالَتْ: نَعَمْ، فَأَمَرَ بِهَا فَحُوِّلَتْ إِلَى مَنْزِلِهِ وَ كَانَتْ هَرِمَةً،
فَقَالَ لَهَا: أَ لَسْتِ فَعَلْتِ بِي كَذَا وَ كَذَا؟
فَقَالَتْ: يَا نَبِيَّ اَللَّهِ لاَ تَلُمْنِي فَإِنِّي بُلِيتُ بِبَلِيَّةٍ لَمْ يُبْلَ بِهَا أَحَدٌ،
قَالَ: وَ مَا هِيَ؟ قَالَتْ: بُلِيتُ بِحُبِّكَ وَ لَمْ يَخْلُقِ اَللَّهُ لَكَ فِي اَلدُّنْيَا نَظِيراً وَ بُلِيتُ بِأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ بِمِصْرَ اِمْرَأَةٌ أَجْمَلَ مِنِّي وَ لاَ أَكْثَرَ مَالاً مِنِّي، فَنُزِعَا مِنِّي وَ بُلِيتُ بِزَوْجٍ عِنِّينٍ،
فَقَالَ لَهَا يُوسُفُ : فَمَا تُرِيدِينَ؟
فَقَالَتْ: تَسْأَلُ اَللَّهَ أَنْ يَرُدَّ عَلَيَّ شَبَابِي،
فَسَأَلَ اَللَّهَ فَرَدَّ عَلَيْهَا شَبَابَهَا فَتَزَوَّجَهَا وَ هِيَ بِكْرٌ.
وقتی عزیز مصر در سال های قحطی از دنیا رفت و حضرت یوسف(ع) در آن زمان عزیز و بزرگ کشور مصر شده بود، همسر عزیز مصر که همان زلیخا بود به تنگدستی و فقر گرفتار گردید به گونه ای که از مردم در خواست کمک می کرد.
به او گفتند: خوب است نیاز خود را به نزد حضرت یوسف(ع) ببری و از او یاری و کمک بطلبی؛
زلیخا در جواب گفت: من از او خجالت می کشم ولی به قدری به او اصرار کردند تا بالاخره قبول کرد و بر سر راهی که محل عبور موکب پادشاهی حضرت یوسف(ع) بود، نشست.
و زلیخا، حضرت یوسف(ع) را دید، ایستاد و گفت:
سبحان الذی جعل الملوک بالمعصیه عبدا و جعل العبید بالطاعه ملوکا؛
منزه و پاک است خداوندی که پادشاهان را به خاطر گناه و نافرمانی، بندگان
و بندگان را به واسطه فرمانبری و اطاعت ، پادشاه می گرداند.
حضرت یوسف(ع) به او فرمود:
تو همان زن (زلیخا) هستی؟ گفت: بله. حضرت فرمود: آیا هنوز به من علاقه مندی؟
زلیخا گفت: آیا مرا مسخره می کنی؟ من به سن پیری و سالخوردگی رسیده ام، مرا رها کن.
حضرت(ع) فرمود: پرسش من از روی راستی و درستی است نه از روی تمسخر.
زلیخا در جواب گفت: بله، من هنوز دل در گرو عشق و محبت تو دارم.
حضرت(ع) دستور داد او را به منزل و قصر سلطنتی ببرند سپس از او پرسید:
آیا تو نبودی که آن رفتارهای زشت را با من داشتی و مرا گرفتار بلا و زندان کردی؟
زلیخا در پاسخ گفت: ای پیامبر خدا! مرا سرزنش مکن،
چون به بلایی گرفتار شدم که هیچ کس به آن مبتلا نشد.
حضرت یوسف(ع) پرسید:
آن گرفتاری و بلا چه بود؟
زلیخا گفت: به محبت تو که در زیبایی بی نظیر هستی گرفتار شدم و خود من نیز از همه زنان مصر زیباتر بودم و از همه ثروتمند تر.
آن زیبایی و ثروت از من گرفته شد و به شوهری ناتوان دچار شدم.
حضرت(ع) پرسید: چه می خواهی؟
گفت: از خدا بخواه، جوانی را به من برگرداند.
حضرت(ع) از خداوند درخواست کرد و خداوند جوانی را به زلیخا برگرداند و حضرت با او ازدواج کرد.