عَنْ جَابِرٍ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع:
يَا جَابِرُ الْزَمِ الْأَرْضَ وَ لَا تُحَرِّكْ يَداً وَ لَا رِجْلًا حَتَّى تَرَى عَلَامَاتٍ أَذْكُرُهَا لَكَ إِنْ أَدْرَكْتَهَا أَوَّلُهَا اخْتِلَافُ بَنِي الْعَبَّاسِ وَ مَا أَرَاكَ تُدْرِكُ ذَلِكَ وَ لَكِنْ حَدِّثْ بِهِ مِنْ بَعْدِي عَنِّي وَ مُنَادٍ يُنَادِي مِنَ السَّمَاءِ وَ يَجِيئُكُمُ الصَّوْتُ مِنْ نَاحِيَةِ دِمَشْقَ بِالْفَتْحِ وَ تُخْسَفُ قَرْيَةٌ مِنْ قُرَى الشَّامِ تُسَمَّى الْجَابِيَةَ وَ تَسْقُطُ طَائِفَةٌ مِنْ مَسْجِدِ دِمَشْقَ الْأَيْمَنِ وَ مَارِقَةٌ تَمْرُقُ مِنْ نَاحِيَةِ التُّرْكِ وَ يَعْقُبُهَا هَرْجُ الرُّومِ وَ سَيُقْبِلُ إِخْوَانُ التُّرْكِ حَتَّى يَنْزِلُوا الْجَزِيرَةَ وَ سَتُقْبِلُ مَارِقَةُ الرُّومِ حَتَّى يَنْزِلُوا الرَّمْلَةَ فَتِلْكَ السَّنَةَ يَا جَابِرُ اخْتِلَافٌ كَثِيرٌ فِي كُلِّ أَرْضٍ مِنْ نَاحِيَةِ الْمَغْرِبِ فَأَوَّلُ أَرْضِ الْمَغْرِبِ أَرْضُ الشَّامِ يَخْتَلِفُونَ عِنْدَ ذَلِكَ عَلَى ثَلَاثِ رَايَاتٍ رَايَةِ الْأَصْهَبِ وَ رَايَةِ الْأَبْقَعِ وَ رَايَةِ السُّفْيَانِيِّ فَيَلْتَقِي السُّفْيَانِيُّ بِالْأَبْقَعِ فَيَقْتَتِلُونَ وَ يَقْتُلُهُ السُّفْيَانِيُّ وَ مَنْ مَعَهُ وَ يَقْتُلُ الْأَصْهَبَ ثُمَّ لَا يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلَّا الْإِقْبَالَ نَحْوَ الْعِرَاقِ وَ يَمُرُّ جَيْشُهُ بِقِرْقِيسَا فَيَقْتَتِلُونَ بِهَا فَيَقْتُلُ مِنَ الْجَبَّارِينَ مِائَةَ أَلْفٍ وَ يَبْعَثُ‏ السُّفْيَانِيُّ جَيْشاً إِلَى الْكُوفَةِ وَ عِدَّتُهُمْ سَبْعُونَ أَلْفاً فَيُصِيبُونَ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ قَتْلًا وَ صَلْباً وَ سَبْياً فَبَيْنَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ أَقْبَلَتْ رَايَاتٌ مِنْ قِبَلِ خُرَاسَانَ تَطْوِي الْمَنَازِلَ طَيّاً حَثِيثاً وَ مَعَهُمْ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ ثُمَّ يَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ مَوَالِي أَهْلِ الْكُوفَةِ فِي ضُعَفَاءَ فَيَقْتُلُهُ أَمِيرُ جَيْشِ السُّفْيَانِيِّ بَيْنَ الْحِيرَةِ وَ الْكُوفَةِ وَ يَبْعَثُ السُّفْيَانِيُّ بَعْثاً إِلَى الْمَدِينَةِ فَيَنْفِرُ الْمَهْدِيُّ مِنْهَا إِلَى مَكَّةَ فَيَبْلُغُ أَمِيرَ جَيْشِ السُّفْيَانِيِّ أَنَّ الْمَهْدِيَّ قَدْ خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ فَيَبْعَثُ جَيْشاً عَلَى أَثَرِهِ فَلَا يُدْرِكُهُ حَتَّى يَدْخُلَ مَكَّةَ خائِفاً يَتَرَقَّبُ عَلَى سُنَّةِ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ قَالَ وَ يَنْزِلُ أَمِيرُ جَيْشِ السُّفْيَانِيِّ الْبَيْدَاءَ فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ يَا بَيْدَاءُ أَبِيدِي الْقَوْمَ فَيُخْسَفُ بِهِمْ فَلَا يُفْلِتُ مِنْهُمْ إِلَّا ثَلَاثَةُ نَفَرٍ يُحَوِّلُ اللَّهُ وُجُوهَهُمْ إِلَى أَقْفِيَتِهِمْ وَ هُمْ مِنْ كَلْبٍ وَ فِيهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ: يا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقاً لِما مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّها عَلى‏ أَدْبارِها الْآيَةَ قَالَ وَ الْقَائِمُ يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ وَ قَدْ أَسْنَدَ ظَهْرَهُ إِلَى الْبَيْتِ الْحَرَامِ مُسْتَجِيراً بِهِ يُنَادِي
يَا أَيُّهَا النَّاسُ
إِنَّا نَسْتَنْصِرُ اللَّهَ وَ مَنْ أَجَابَنَا مِنَ النَّاسِ وَ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ نَبِيِّكُمْ مُحَمَّدٍ وَ نَحْنُ أَوْلَى النَّاسِ بِاللَّهِ وَ بِمُحَمَّدٍ ص فَمَنْ حَاجَّنِي فِي آدَمَ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِآدَمَ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي نُوحٍ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِنُوحٍ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي إِبْرَاهِيمَ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِمُحَمَّدٍ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي النَّبِيِّينَ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِالنَّبِيِّينَ
أَ لَيْسَ اللَّهُ يَقُولُ فِي مُحْكَمِ كِتَابِهِ:
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‏ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
فَأَنَا بَقِيَّةٌ مِنْ آدَمَ وَ ذَخِيرَةٌ مِنْ نُوحٍ وَ مُصْطَفًى مِنْ إِبْرَاهِيمَ وَ صَفْوَةٌ مِنْ‏ مُحَمَّدٍ ص
أَلَا وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي كِتَابِ اللَّهِ فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِكِتَابِ اللَّهِ أَلَا وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ ص فَأَنَا أَوْلَى النَّاسِ بِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ فَأَنْشُدُ اللَّهَ مَنْ سَمِعَ كَلَامِي الْيَوْمَ لَمَّا بَلَّغَ الشَّاهِدُ مِنْكُمُ الْغَائِبَ وَ أَسْأَلُكُمْ بِحَقِّ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ بِحَقِّي فَإِنَّ لِي عَلَيْكُمْ حَقَّ الْقُرْبَى مِنْ رَسُولِ اللَّهِ إِلَّا أَعْنَتُمُونَا وَ مَنَعْتُمُونَا مِمَّنْ يَظْلِمُنَا فَقَدْ أُخِفْنَا وَ ظُلِمْنَا وَ طُرِدْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَ أَبْنَائِنَا وَ بُغِيَ عَلَيْنَا وَ دُفِعْنَا عَنْ حَقِّنَا فَأَوْتَرَ أَهْلُ الْبَاطِلِ عَلَيْنَا فَاللَّهَ اللَّهَ فِينَا لَا تَخْذُلُونَا وَ انْصُرُونَا يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ قَالَ فَيَجْمَعُ اللَّهُ عَلَيْهِ أَصْحَابُهُ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلًا وَ يَجْمَعُهُمُ اللَّهُ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ قَزَعاً كَقَزَعِ الْخَرِيفِ وَ هِيَ يَا جَابِرُ الْآيَةُ الَّتِي ذَكَرَهَا اللَّهُ فِي كِتَابِهِ: أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرٌ فَيُبَايِعُونَهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ مَعَهُ عَهْدٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ص قَدْ تَوَارَثَتْهُ الْأَبْنَاءُ عَنِ الْآبَاءِ وَ الْقَائِمُ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ يُصْلِحُ اللَّهُ لَهُ أَمْرَهُ فِي لَيْلَةٍ فَمَا أَشْكَلَ عَلَى النَّاسِ مِنْ ذَلِكَ يَا جَابِرُ فَلَا يُشْكِلُ عَلَيْهِمْ وِلَادَتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ وِرَاثَتُهُ الْعُلَمَاءُ عَالِماً بَعْدَ عَالِمٍ فَإِنْ أَشْكَلَ هَذَا كُلُّهُ عَلَيْهِمْ فَإِنَّ الصَّوْتَ مِنَ السَّمَاءِ لَا يُشْكِلُ عَلَيْهِمْ إِذَا نُودِيَ بِاسْمِهِ وَ اسْمِ أَبِيهِ وَ أُمِّهِ.

جابر می‌گوید:
امام باقر علیه‌السلام به من فرمود:

ای جابر!
بر زمین بمان و دست و پایی به حرکت نیاور،
تا نشانه‌هایی را که برایت می‌گویم ببینی ـ اگر آن‌ها را درک کنی.
نخستینِ آن‌ها، اختلاف بنی‌عباس است؛
هرچند گمان ندارم تو آن زمان را درک کنی،
اما این سخن را پس از من از جانب من نقل کن.

سپس ندادهنده‌ای از آسمان ندا می‌دهد،
و صدایی از ناحیه‌ی دمشق، خبرِ فتح می‌آورد.
روستایی از روستاهای شام که «جابیه» نام دارد فرو می‌رود،
و بخشی از سمت راست مسجد دمشق فرو می‌ریزد.

گروهی سرکش از ناحیه‌ی ترک‌ها خروج می‌کنند
و پس از آن، آشوب رومیان در می‌گیرد.
برادران ترک‌ها پیش می‌آیند تا در «جزیره» فرود آیند،
و گروهی سرکش از رومیان به «رمله» می‌رسند.

در آن سال، ای جابر،
در همه‌جا ـ به‌ویژه از سمت مغرب ـ اختلافی بزرگ پدید می‌آید،
و نخستین سرزمین مغرب، سرزمین شام است.

در آن هنگام، مردم بر سه پرچم اختلاف می‌کنند:
پرچم اصهب،
پرچم ابقع،
و پرچم سفیانی.

سفیانی با ابقع درگیر می‌شود و او را می‌کشد،
و یارانش اصهب را نیز به قتل می‌رسانند.
پس از آن، دیگر همّتی جز حرکت به سوی عراق ندارد.

سپاهش از «قرقیسیا» می‌گذرد و در آنجا نبردی سخت درمی‌گیرد
و از ستمگران، صد هزار نفر کشته می‌شوند.

سپس سفیانی سپاهی به کوفه می‌فرستد ـ حدود هفتاد هزار نفر ـ
و آنان در کوفه دست به کشتار، به دار آویختن و اسارت می‌زنند.

در همین حال،
پرچم‌هایی از سوی خراسان به حرکت درمی‌آیند
که راه‌ها را با شتاب درهم می‌نوردند،
و در میان آنان گروهی از یاران قائم حضور دارند.

سپس مردی از موالی اهل کوفه، در میان ناتوانان قیام می‌کند
و فرمانده سپاه سفیانی، او را میان حیره و کوفه به قتل می‌رساند.

پس از آن، سفیانی گروهی را به سوی مدینه می‌فرستد،
و مهدی از مدینه به سوی مکه حرکت می‌کند.

خبر به فرمانده سپاه سفیانی می‌رسد که مهدی به مکه رفته است،
پس سپاهی را در پی او می‌فرستد؛
اما به او نمی‌رسند
تا اینکه مهدی،
ترسان و مراقب،
به شیوه‌ی موسی بن عمران،
وارد مکه می‌شود.

فرمانده سپاه سفیانی در سرزمین «بیداء» فرود می‌آید،
آنگاه ندا‌دهنده‌ای از آسمان ندا می‌دهد:
ای بیداء! این قوم را نابود کن.

پس زمین آنان را فرو می‌برد
و جز سه نفر نجات نمی‌یابند؛
خدا چهره‌هایشان را به پشت سرشان برمی‌گرداند،
و آنان از قبیله‌ی کلب‌اند.

درباره‌ی آنان این آیه نازل شده است:
«ای کسانی که کتاب داده شده‌اید،
به آنچه نازل کردیم ایمان بیاورید
پیش از آن‌که چهره‌هایی را محو کنیم
و آن‌ها را به پشت برگردانیم…»

در آن روز، قائم در مکه است؛
پشت به خانه‌ی کعبه تکیه داده و به آن پناه برده،
و ندا می‌دهد:

ای مردم!
ما از خدا یاری می‌خواهیم
و از هر کس از مردم که دعوت ما را اجابت کند.

ما اهل‌بیت پیامبر شما محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله هستیم،
و ما به خدا و به محمد، از همه سزاوارتریم.

هر کس درباره‌ی آدم با من احتجاج کند،
من به آدم سزاوارترم؛
و هر کس درباره‌ی نوح،
من به نوح سزاوارترم؛
و هر کس درباره‌ی ابراهیم،
من به ابراهیم سزاوارترم؛
و هر کس درباره‌ی محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله،
من به محمد سزاوارترم؛
و هر کس درباره‌ی پیامبران احتجاج کند،
من به همه‌ی پیامبران سزاوارترم.

آیا خدا در کتاب محکم خود نمی‌فرماید:
«همانا خدا آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برگزید؛
نسلی که برخی از برخی دیگرند…»؟

پس من
بَقیّه‌ای از آدم هستم،
ذخیره‌ای از نوح،
برگزیده‌ای از ابراهیم،
و صفوه‌ای از محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله.

آگاه باشید!
هر کس درباره‌ی کتاب خدا با من احتجاج کند،
من به کتاب خدا سزاوارترم؛
و هر کس درباره‌ی سنت رسول خدا احتجاج کند،
من به سنت رسول خدا سزاوارترم.

پس شما را به خدا سوگند می‌دهم،
هر کس امروز سخن مرا می‌شنود،
آن را به غایبان برساند.

و شما را به حق خدا و رسولش،
و به حق خودم ـ که حق خویشاوندی با رسول خدا دارم ـ سوگند می‌دهم:
ما را یاری کنید
و از ما در برابر ستمگران دفاع نمایید.

ما ترسانده شدیم،
بر ما ستم شد،
از خانه‌ها و فرزندانمان رانده شدیم،
و از حقمان بازداشته شدیم.

پس خدا را، خدا را،
درباره‌ی ما در نظر بگیرید؛
ما را وا مگذارید
و یاری‌مان کنید
تا خدا شما را یاری کند.

جابر می‌گوید:
آنگاه خدا یاران او را گرد می‌آورد؛
سیصد و سیزده مرد،
بی‌قرار قبلی،
چون پاره‌ابرهای پاییزی.

و این همان آیه‌ای است که خدا در کتابش فرموده است:
«هر کجا باشید، خدا همه‌ی شما را گرد می‌آورد؛
همانا خدا بر هر چیز تواناست.»

پس میان رکن و مقام با او بیعت می‌کنند،
در حالی که عهدی از رسول خدا همراه اوست
که پدران، آن را به فرزندان به ارث داده‌اند.

قائم، مردی از فرزندان حسین علیه‌السلام است؛
و خداوند کار او را در یک شب اصلاح می‌کند.

پس آنچه از این امور برای مردم دشوار می‌نماید،
تولد او و نسبتش با رسول خدا و وراثت علم ـ
دانشمندی پس از دانشمند دیگر ـ
برای آنان دشوار نخواهد بود.

و اگر همه‌ی این‌ها هم بر آنان مشتبه شود،
صدای آسمانی برایشان مشتبه نخواهد بود،
آنگاه که به نام او
و نام پدر و مادرش ندا داده شود.