داستان عجیبی است این آیات زیبا!
[داستان حج اکبر است!]:
مجموعه افرادی که – غالبا وابستگی فامیلی هم به هم دارند و متشکل از اهل یقین و اهل شک هستند – با صاحب نور خود آشنا می‌شوند. در واقع با این آشنایی با قرای ظاهره، قصد قرای مبارکه می‌نمایند و این مجموعه متشکل از مومن و مشرک، یعنی اهل یقینی که با استعمال معالم ربانی تولید نور آرامش عمل صالح می کند و اهل شکی که هنوز تصمیم خود را برای استعمال معالم ربانی نگرفته لذا قلبش هنوز تاریک است و خالق نور آرامش برای خود و دیگران نیست. این عده‌ای که با همدیگه مخلوط‌اند، باید نهایتا غربال شوند. این عده دارن تاویلا حج اکبر بجا میارن!
لذا آیاتی در تایید رسلی مستمرا تقدیر میشه تا این غربالگری رو بنحوی که خدای حکیم بهتر میدونه، انجام دهند.
عده‌ای که خصومتشونو با نورشون علنی کردن، کارشون تمومه!
اوناییکه هنوز دستشون رو نشده، مهلت رویارویی با آیات براشون مونده، و کسی که هنوز خدا داره بهش فرصت میده، دیگه باید منتظر شد و دید که اونا توی کنکور آیات و تقدیراتشون چکار می‌کنن! پس فرصت آیاتی و رسلی برای حسود کافر که فضیلت نورش رو علنا انکار میکنه و آیات دستشو رو کردن، دیگه تمومه، ولی با اونایی که هنوز مهلت دارن، باید با تقوی بود و بردبار و صبور و اهل رفق، تا آیات بیان و کارشونو بکنن! بذار بعهده خود خدا! خودش خوب بلده و میدونه توی این مخلوط باقیمانده، هر کسی چکاره است و چه کسی قراره توی بار صاحب نورش قرار بگیره و چه کسی قراره توی بار لیدر سوء قرار بگیره. + «وسق – اتسق»
پس داستان تکراری حج اکبر، فقط اختصاص به جمع اهل یقین و اهل شک، یعنی معارین و مستقرین، دارد که با صاحب نور خود آشنا می‌شوند و وارد دایره ایمان می‌شوند، اما اهل دایره اسلام، در حج اصغر قرار دارند.
«الحج الأكبر الذي فيه الوقوف و الحج الأصغر الذي ليس فيه وقوف و هو العمرة»
در مراسم حج تمتع است که با مرحله مهم وقوف در عرفات، یعنی آشنایی با صاحب نور آغاز می‌گردد و در حج عمره، موقف وقوف در عرفات را نداریم و این یعنی اشاره به اهل دایره اسلام که فرصت و توفیق آشنایی با صاحب نور خود را بنا به دلایل حکیمانه‌ای که فقط خدای مهربان میداند، پیدا نمی‌کنند.
ادامه آیات سوره توبه چه زیباست :
[سورة التوبة (9): الآيات 5 الى 6]
فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَ خُذُوهُمْ وَ احْصُرُوهُمْ وَ اقْعُدُوا لَهُمْ كُلَّ مَرْصَدٍ فَإِنْ تابُوا وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (5)
پس چون ماه‏هاىِ حرام سپرى شد، مشركان را هر كجا يافتيد بكشيد و آنان را دستگير كنيد و به محاصره درآوريد و در هر كمينگاهى به كمين آنان بنشينيد؛ پس اگر توبه كردند و نماز برپا داشتند و زكات دادند، راه برايشان گشاده گردانيد، زيرا خدا آمرزنده مهربان است.
وَ إِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَعْلَمُونَ (6)
و اگر يكى از مشركان از تو پناه خواست پناهش ده تا كلام خدا را بشنود؛
سپس او را به مكان امنش برسان، چرا كه آنان قومى نادانند.
تاویل چهار ماه حرام همان دورانی است که به معارین مهلت داده می‌شود تا با آشنایی با صاحب نور خود، از فرصت بی‌نظیر و بی‌مانندی که آل محمد ع برای آنها قرار داده‌اند، استفاده نمایند و مشمول بداء شوند، اما وقتی مهلت تمام شد، اهل شک و حسد، با قطع رابطه علمی خود با صاحب نورشان «سلخ»، دیگه جزو اموات هستند و نزد عالم بالا، مردگانی بیش محسوب نمی‌شوند و هر کسی به نور ولایت آل محمد ع وصل نباشد، مرده است. «آدمهای توخالی»!
امام صادق علیه السلام:
حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ عِيَاضٍ،
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ) قَالَ:
سَأَلْتُهُ عَنِ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ؟
فَقَالَ: «عِنْدَكَ فِيهِ شَيْ‏ءٌ؟»
فَقُلْتُ: نَعَمْ، كَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَقُولُ:
الْحَجُّ الْأَكْبَرُ يَوْمُ عَرَفَةَ، يَعْنِي أَنَّهُ مَنْ أَدْرَكَ يَوْمَ عَرَفَةَ إِلَى طُلُوعِ الشَّمْسِ‏ مِنْ يَوْمِ النَّحْرِ فَقَدْ أَدْرَكَ الْحَجَّ،
وَ مَنْ فَاتَهُ ذَلِكَ فَاتَهُ الْحَجُّ، فَجَعَلَ لَيْلَةَ عَرَفَةَ لِمَا قَبْلَهَا وَ لِمَا بَعْدَهَا،
وَ الدَّلِيلُ عَلَى ذَلِكَ أَنَّهُ مَنْ أَدْرَكَ لَيْلَةَ النَّحْرِ إِلَى طُلُوعِ الْفَجْرِ فَقَدْ أَدْرَكَ الْحَجَّ وَ أَجْزَأَ عَنْهُ مِنْ عَرَفَةَ.
فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (عَلَيْهِ السَّلَامُ):
«قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (عَلَيْهِ السَّلَامُ): 
الْحَجُّ الْأَكْبَرُ يَوْمُ النَّحْرِ،
وَ احْتَجَّ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ:
فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ
فَهِيَ عِشْرُونَ مِنْ ذِي الْحِجَّةِ وَ الْمُحَرَّمُ وَ صَفَرٌ وَ شَهْرُ رَبِيعٍ الْأَوَّلِ وَ عَشْرٌ مِنْ شَهْرِ رَبِيعٍ الْآخِرِ.
وَ لَوْ كَانَ الْحَجُّ الْأَكْبَرُ يَوْمَ عَرَفَةَ لَكَانَ السَّيْحُ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ يَوْماً،
وَ احْتَجَّ بِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ:
وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ
وَ [قَالَ:] كُنْتُ أَنَا الْأَذَانَ فِي النَّاسِ».
قُلْتُ: فَمَا مَعْنَى هَذِهِ اللَّفْظَةِ: الْحَجُّ الْأَكْبَرُ؟
فَقَالَ:
«إِنَّمَا سُمِّيَ الْأَكْبَرَ لِأَنَّهَا كَانَتْ سَنَةً حَجَّ فِيهَا الْمُسْلِمُونَ وَ الْمُشْرِكُونَ،
وَ لَمْ يَحُجَّ الْمُشْرِكُونَ بَعْدَ تِلْكَ السَّنَةِ».
حج اکبر نام زیبای معالم ربانی صاحبان نور و آیات محکم موید اندیشه آنهاست که پس از این دوران مهلت برای معارین، دیگه نه از صاحب نور برای اونها خبری هست و نه از آیات محکم، و سر و کارشون می‌افته به لیدر سوء و آیات متشابه!
ای وای!
از این عاقبت شوم به آل محمد ع پناه می‌بریم، به سبب نور معالم ربانی و آیات محکم موید اندیشه صاحبان نور، ان شاء الله تعالی.