دلنوشته

غَمره؛ سنگینیِ دل پیش از نَکَر
وقتی که دل معلم را می‌بیند اما دوست ندارد

خدا هیچ دلی را بیش از وسعش فرا نمی‌خوانَد.
نور، همیشه به اندازهٔ ظرفیت دل می‌تابد؛
نه خیره‌کننده است، نه ستمگر.
کتابی نزد اوست که به «حق» سخن می‌گوید؛
پس اگر دلی تاب نیاورد،
مشکل از نور نیست…
از «دلِ در غَمره» است.

«بَلْ قُلُوبُهُمْ فِي غَمْرَةٍ مِنْ هذا…»

غَمره، نادانی نیست؛
غَمره، «فرو رفتن در خود» است.
دل آن‌قدر در لذت‌ها، خواسته‌ها و تصویرهای خودش غرق شده
که نور را می‌بیند،
اما «حس نمی‌کند».
حق را می‌شنود،
اما «نمی‌شنود».

برای همین است که انکار، یک‌باره نمی‌آید؛
اول غفلت است،
بعد عادت،
بعد عمل،
و در نهایت «نَکَر».

آنان کارهایی دارند که غیر از این راه است؛
نه از سر جهل،
بلکه از سر «دل‌بستگی».
دل اگر به چیزی خو گرفت،
نور را مزاحم می‌بیند.

و وقتی نازپروردگانشان به عذاب می‌افتند،
ناگهان فریاد می‌زنند؛
اما چه فریادی…
فریادِ دیرهنگامِ دلی که سال‌ها
آیات را شنید
و «پشت کرد».

«قَدْ كانَتْ آياتِي تُتْلى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلى‏ أَعْقابِكُمْ تَنْكِصُونَ»

پشت کردن، همیشه با دشمنی نیست؛
گاه با «تمسخر شبانه» است،
با محفل‌های خودمانی،
با شوخی‌های به ظاهر روشنفکرانه،
با برچسب زدن به نور.

استکبار، همیشه فریاد نمی‌زند؛
گاهی «پچ‌پچ می‌کند».

و باز سؤالِ الهی تکرار می‌شود؛
سؤالی که تیغ است:

آیا در این سخن تدبر نکردند؟
آیا چیز تازه‌ای آمده بود؟
یا پیامبرشان را نشناختند؟

نه…
شناختند.
مشکل شناخت نبود؛
مشکل «دوست نداشتن حق» بود.

«بَلْ جاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَ أَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كارِهُونَ»

حق، سنگین است
برای دلی که سبک‌سر می‌خواهد بماند.
حق، نظم دارد
و هوا، آزادیِ بی‌مهار می‌طلبد.

اگر قرار بود حق از هوس‌ها پیروی کند،
نه آسمانی می‌مانْد
و نه زمینی.
اما حق، تابع دل‌های بیمار نمی‌شود.

و عجیب‌ترین جمله اینجاست:

«بَلْ أَتَيْناهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُعْرِضُونَ»

ذکرشان را به خودشان دادیم…
اما روی برگرداندند.

نور، بیگانه نبود؛
خودی بود.
آینه بود.
یادِ خودشان بود.

اما دلِ در غَمره،
از آینه فرار می‌کند.

و اینجاست که می‌فهمی
«نَکَر، ناگهانی نیست»؛
ثمرهٔ غفلت است،
فرزندِ غَمره است،
و نتیجهٔ دلی که حق را دید
اما دوست نداشت.