حدیث مهم جناب عبد العظیم حسنی از قول امام رضا علیه السلام:
عَنْ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْحَسَنِيِّ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا ع قَالَ:
يَا عَبْدَ الْعَظِيمِ
ای عبدالعظیم!
أَبْلِغْ عَنِّي أَوْلِيَائِيَ السَّلَامَ
سلام گرم مرا به دوستدارانم برسان
وَ قُلْ لَهُمْ أَنْ لَا تَجْعَلُوا لِلشَّيْطَانِ عَلَى أَنْفُسِهِمْ سَبِيلًا
و به آنان بگو: در دلهای خویش برای شیطان راهی نگشایند.
وَ مُرْهُمْ بِالصِّدْقِ فِي الْحَدِيثِ وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ وَ مُرْهُمْ بِالسُّكُوتِ وَ تَرْكِ الْجِدَالِ فِيمَا لَا يَعْنِيهِمْ
و آنان را به راستگویی در گفتار و ادای امانت و سکوت پرمعنا و ترک درگیری و جدال در کارهای بیهوده و بیفایده فراخوان.
وَ إِقْبَالِ بَعْضِهِمْ عَلَى بَعْضٍ وَ الْمُزَاوَرَةِ
فَإِنَّ ذَلِكَ قُرْبَةٌ إِلَيَّ
و به صله رحم و رفت و آمد با یکدیگر و رابطه گرم و دوستانه با هم دعوت کن،
چرا که این کار باعث تقرب به خدا و من و دیگر اولیاء اوست.
+ «معنای قول «لا مِساس» سامری!»
وَ لَا يَشْغَلُوا أَنْفُسَهُمْ بِتَمْزِيقِ بَعْضِهِمْ بَعْضاً
دوستان ما نباید فرصتهای گرانبهای زندگی و وقت ارزشمند خود را به دشمنی با یکدیگر تلف کنند.
فَإِنِّي آلَيْتُ عَلَى نَفْسِي أَنَّهُ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ وَ أَسْخَطَ وَلِيّاً مِنْ أَوْلِيَائِي
دَعَوْتُ اللَّهَ لِيُعَذِّبَهُ فِي الدُّنْيَا أَشَدَّ الْعَذَابِ
وَ كَانَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ
من با خود عهد کردهام که هر کس مرتکب اینگونه امور شود
یا به یکی از دوستانم و رهروانم خشم کند و به او آسیب رساند
از خدا بخواهم که او را به سختترین کیفر دنیوی مجازات کند
و در آخرت نیز اینگونه افراد از زیانکاران خواهند بود.
وَ عَرِّفْهُمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لِمُحْسِنِهِمْ
وَ تَجَاوَزَ عَنْ مُسِيئِهِمْ
إِلَّا مَنْ أَشْرَكَ بِي
أَوْ آذَى وَلِيّاً مِنْ أَوْلِيَائِي
أَوْ أَضْمَرَ لَهُ سُوءاً
فَإِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ لَهُ حَتَّى يَرْجِعَ عَنْهُ
فَإِنْ رَجَعَ عَنْهُ
وَ إِلَّا نُزِعَ رُوحُ الْإِيمَانِ عَنْ قَلْبِهِ وَ خَرَجَ عَنْ وَلَايَتِي
وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ نُصِيبٌ فِي وَلَايَتِنَا
وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ.
به دوستان ما توجه ده که خدا نیکوکرداران آنان را مورد بخشایش خویش قرار داده
و بدکاران آنان را جز، آنهایی که بدو شرک ورزند
و یا یکی از دوستان ما را برنجانند
و یا در دل نسبت به آنان کینه بپرورند،
همه را مورد عفو قرار خواهد داد.
اما از آن سه گروه نخواهد گذشت و آنان را مورد بخشایش خویش قرار نخواهد داد.
جز اینکه از نیت خود بازگردند
و اگر از این اندیشه و عمل زشت خویش بازگردند، مورد آمرزش خواهند بود،
اما اگر همچنان باقی باشند،
خداوند روح ایمان را برای همیشه از دل آنان خارج ساخته
و از ولایت ما نیز بیرون خواهد برد
و از دوستی ما اهل بیت(ع) نیز بیبهره خواهند بود
و من از این لغزشها به خدا پناه می برم.
… به این میگن: «اشتباه مرگبار!»
دلنوشته
وفای به عهد، شرطِ فرج؛
فرج از دلِ وفاداری میروید
وفا تنها اخلاق نیست، «راهِ نجات» است.
نه فقط میان دوست و دوست، بلکه میان انسان و خدا، میان دل و نورِ ولایت.
هر بار که دل از عهد میگذرد، فرج دور میشود؛
و هرکس بر عهد بماند، به نورِ فرج نزدیکتر میگردد.
در حدیث گرانسنگی از جناب عبدالعظیم حسنی علیهالرحمه،
از قول امامِ رضایِ مهربان علیهالسلام، حقیقتی روشن نقل شده است؛
پیامی که بویِ فرج میدهد،
اما شرطش، «وفاداری در دوستی اهل ولایت» است:
«يَا عَبْدَ الْعَظِيمِ، أَبْلِغْ عَنِّي أَوْلِيَائِيَ السَّلَامَ
وَ قُلْ لَهُمْ أَنْ لَا تَجْعَلُوا لِلشَّيْطَانِ عَلَى أَنْفُسِهِمْ سَبِيلًا…»
سلام گرم خدا بر دوستانش؛
اما همراه با هشدار:
شیطان را در دل خویش راه ندهید،
برادر را با جدال و حسادت مجروح نکنید،
و فرصتهای نور را به دشمنی و دوگانگی تلف مسازید.
امام میفرماید:
راستگو باشید، امانتدار باشید،
ساکت بمانید در بیهودهگوییها،
آرام و یکدل باشید، دیدار کنید، مهربان باشید،
که این صله رحمِ دلها، تقرب به خداست.
اما آنکس که به ولیّ خدا جفا کند؛
آنکه در دل خود کینهای علیه دوست خدا بپروراند،
آنکه ولیّ نور را بیازارد یا از او بیزار شود،
چنانکه امام فرمود:
خداوند بخشاینده نیست،
تا آن دل بازگردد و توبه کند.
و اگر بازنگردد…
روحِ ایمان از قلبش رخت برمیبندد،
از ولایتِ اهلبیت خارج میشود،
و دیگر در خویشاوندیِ نور، نصیبی نخواهد داشت.
این همان چیزی است که امام فرمود:
«فَإِنْ رَجَعَ عَنْهُ غُفِرَ لَهُ، وَ إِلَّا نُزِعَ رُوحُ الإِيمَانِ عَنْ قَلْبِهِ،
وَ خَرَجَ عَنْ وَلَايَتِنَا، وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ذَلِكَ.»
چه لرزان است مرز میان وفا و بیوفایی!
و چه مرگبار است اشتباهِ حسد و دشمنی با نور.
این همان «اشتباهِ مرگبار» است که امام هشدار داد؛
کینه نسبت به ولیّ الهی، چشمِ دل را میبندد،
و روحِ ایمان را از جان بیرون میبرد.
فرج، در گروِ وفای به عهد است؛
عهدِ «ألستُ بربّکم»،
عهدِ غدیر،
عهدِ دوستی با مؤمن،
عهدِ احترام به اهل نور.
هر که وفادار بماند، فرج را در دلش خواهد دید؛
و هر که بیوفا شود،
در تاریکی حسد و جدال،
نشتِ ایمان را تجربه خواهد کرد.
مَن رَوى على مُؤمِنٍ رِوايَةً يُريدُ بها شَينَهُ و هَدمَ مُرُوَّتِهِ لِيَسقُطَ مِن أعيُنِ الناسِ،
أخرَجَهُ اللّه ُ عَزَّ و جلَّ مِن وَلايَتِهِ إلى وَلايَةِ الشيطانِ.
خداوند عزّ و جلّ او را از ولايت خود به سوى ولايت شيطان اخراج كند.
لَوْ اَنَّكَ زُرْتَ قَبْرَ عَبْدِ الْعَظيمِ عِنْدَكُمْ لَكُنْتَ كَمَنْ زارَ الحسينَ بْنَ عَلىٍّ عليهماالسلام.
كجا بودى؟
گفت: در زيارت امام حسين عليه السلام.
حضرت به او فرمود:
آگاه باش! اگر قبر حضرت عبدالعظيم را كه پيش شماست زيارت مى كردى،
همچون كسى بودى كه حسين بن على عليهماالسلام را زيارت كرده است.